ارسنجان با جمعيتي معادل 17642 نفردرسال1385، در سال 1375 به عنوان يك شهرومركزبخش ارسنجان ازشهرستان مرودشت مطرح بوده كه اخيرا به عنوان مركزشهرستان ارسنجان مستقل گرديده ودر قسمت شمال شرقي شهرستان مرودشت قراردارد. درطرح جامع اين شهرتلاش براين است تا ضمن بكارگيري نگاه « جامع - تفضيلي » كه تا دهه 70ميلادي دردنياي پيشرفته حاكم بوده(وسپس رويكردراهبردي ويا ساختاري جايگزين آن شده وبدنبال آن درابتداي دهه 90 رويكرد مشاركتي حاكم گرديده است ) ، رويكرد مشاركتي وراهبردي - ساختاري نيز در فرآيند تهيه طرح جامع شهرمزبور به كار گرفته شده ودرنهايت پيشنهادات طرح ازانعطاف پذيري لازم برخوردارگردد. اعتقادما براين است كه اگرچه دردنياي پيشرفته نگاه «جامع نگري » منسوخ ورويكردهـاي جديد (راهبردي،ساختاري،مشاركتي ) جاي آن را گرفته است،اما اين بدان سبب بوده كـه آنها نتايج مورد انتظاراز طرحهاي جامع را دريافت كـرده و ديگر با ادامه آن چيزي عايدشان نمي شده است. به عنوان مثال ، سلسله مراتب شبكه ، سلسله مراتب خدمات( محله ، ناحيه ، منطقه ، شهر ) و نظم فضاي سبز و ... در شهرهاي اين كشورها و در جريان سپري نمودن يكي دو دوره طرح جامع ، تحقق گرديده ودر طرح جامع سوم ،هدف ديگري براي تحقق باقي نمانده و از طرفي ديگر نرخ رشد جمعيت به صفر نزديك شده ودر بعضي كشورها منفي شده ولذاجمعيت مازادي وجود ندارد كه بخواهيم براي آنها برنامه ريزي كنيم. اما دركشور ماعلي رغم حاكميت نگرش جامع تا كنون شهرهاي ما به ساختارسلسله مراتبي مناسب ازنقطه نظر شبكه و خدمات و ... دست نيافته وكنارگذاري كامل اين نگرش چندان به صرفه نمي باشد. اما مي توان در یک نگاه (جامعیت) رويكرد راهبردي- ساختاري وبعلاوه رويكرد مشاركتي را نيزتا اندازه اي به كار گرفت وازمزاياي آن درفـرآيند تهيه طرح هاي جامع استفاده نمود كـه اين نگاه مورد نظر ما در مطالعـات حاضر مي باشد